Bhagavad Gita: Chapter 16, Verse 13-15

எல்லா அறநெறிகளையும் புறக்கணித்து, அஸுர மனம் கொண்டவர்கள் தங்களுக்கு இன்பமானதாகக் கருதும் அனைத்தையும் அனுபவிக்க உரிமை உண்டு என்று கருதுகின்றனர். அவர்கள் தங்கள் இலட்சியங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு நிகழ்வுகளை திட்டமிடுதலில் ஒருங்கிணைந்த முயற்சிகளை மேற்கொள்கின்றனர். வேதங்களின் சம்பிரதாயப் பழக்கவழக்கங்கள் அவர்கள் பொருள் வளம் பெற உதவும் என்பதை உணர்ந்து, மிகுதியையும் புகழையும் பெறுவதற்காக இந்த சடங்குகளையும் செய்கிறார்கள். இருப்பினும், உயரமாகப் பறந்தாலும் பார்வையை நிலையாக வைத்துக் கொள்ளும் கழுகு போல, இவர்கள் சில சமயங்களில் சமூக அந்தஸ்தில் உயர்ந்தாலும், அவர்களின் செயல்கள் கீழ் தரமானதாகவும் தாழ்ந்ததாகவும் இருக்கும். அத்தகையவர்கள் அதிகாரத்தை மதிக்கிறார்கள் மற்றும் 'வல்லமை அதிகாரம்' என்ற கொள்கையை நம்புகிறார்கள். எனவே, தங்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக, பிறருக்குத் தீங்கு செய்தாலும் அல்லது காயப்படுத்தினாலும், தடைகளை அகற்ற அவர்கள் தயங்க மாட்டார்கள். நான்கு வகையான மக்கள் இருப்பதாக (ஸுக்¹தி¹ ஸுதா⁴க¹ர்) கூறுகிறது:

ஏக¹ ஸத்¹பு¹ருஷாஹா- ப¹ரார்த்²க³தகா¹ஹா- ஸ்வார்த்தாந் ப¹ரித்¹யஜ்ய யே

ஸாமான்யாஸ்து¹ ப¹ரார்த²முத்⁴யமப்¹ரித¹ஹ- ஸவார்த்தா² விரோதே⁴ந யே

தே¹ ’ மீ மானவ் ராக்ஷஸாஹா- ப¹ரஹித¹ம் ஸ்வார்தா²ய நிக்நந்தி¹ யே

யே துஹ்கநந்தி¹ நிரர்த²கம் ப¹ராஹித¹ம் தே¹ கே¹ ந ஜானீமஹே

'முதல் வகையான மனிதர்கள், பிறர் நலனுக்காகத் தங்கள் நலனைத் தியாகம் செய்யும் துறவிகள். இரண்டாவது வகையினர், தங்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்காத மற்றவர்களின் நலனில் ஈடுபடுவதை நம்பும் பொது மக்கள். மூன்றாவது வகை,தங்கள் சுயநலம் நிறைவேறும் பட்சத்தில் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் அஸுர மனம் கொண்டவர்கள். எந்த காரணமும் இல்லாமல் மற்றவர்களுக்கு தீங்கு விளைவிப்பவர்களில் நான்காவது வகையினர் உள்ளனர் (கொடூரமான மகிழ்ச்சியை அடைவதைத் தவிர). அவர்களுக்கு பொருத்தமான பெயர் இல்லை.’ ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அஸுர-மனப்பான்மையின் சீரழிந்த தன்மையை தெளிவாக விவரிக்கிறார். பெருமிதத்தால் கண்மூடித்தனமாக அவர்கள் 'நான் ஒரு பணக்கார மற்றும் பிரபுத்துவ குடும்பத்தில் பிறந்தேன். நான் பணக்காரன் மற்றும் சக்திவாய்ந்தவன், நான் விரும்பியதைச் செய்கிறேன். எனக்கு கடவுளுக்கு முன்னால் தலைவணங்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை, ஏனென்றால் நான் கடவுளைப் போன்றவன்.’ என்று நினைக்கிறார்கள்.

பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில், மக்கள் 'நான்' என்று கூறும்போது, ​​அது கருத்துகள், வெளித்தோற்றங்கள், மனக்கசப்புகள் போன்ற தனிப்பட்ட அடையாளங்களைக் கொண்டுள்ள அவர்களின் ஆணவத்தின் வெளிப்பாடு. இந்த அகங்காரம் தனக்கென ஒரு ஆளுமையை உருவாக்குகிறது, மேலும் அதன் கட்டுப்பாட்டின் கீழ், மக்கள் எண்ணங்கள், உணர்ச்சிகள் மற்றும் நினைவுகளின் மூட்டைகளை அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள், அதை அவர்கள் தங்களின் ஒருங்கிணைந்த பகுதிகளாகக் காண்கிறார்கள். தற்பெருமை சொந்தமாக்கிக் கொள்வதில் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது சொந்தமாக்கிக் கொண்டதிலிருந்து அடையும் திருப்தி வெகுவாக நீடிப்பதில்லை. அதற்குள் மறைந்திருப்பது ‘போதாது’ என்ற ஆழமான வேரூன்றிய அதிருப்தி. இந்த நிறைவேறாத ஆசை அமைதியின்மை, சலிப்பு, பதட்டம் மற்றும் அதிருப்தியை ஏற்படுத்துகிறது. இதன் விளைவாக, யதார்த்தத்தின் மிகவும் சிதைந்த கருத்து உருவாக்கப்படுகிறது, இது அவர்களின் 'நான்' பற்றிய உணர்வை உண்மையான சுயத்திலிருந்து மேலும் அந்நியப்படுத்துகிறது. தற்பெருமை நம் வாழ்வில் மிகப்பெரிய உண்மையற்ற நிலையை உருவாக்கி, நாம் இல்லாததை நம்ப வைக்கிறது. எனவே, புனிதப் பாதையில் முன்னேற்றத்திற்காக, அனைத்து மத மரபுகளும், புனிதர்களும் நமது அகங்கார சிந்தனை வடிவங்களைத் தகர்த்தெறியுமாறு வலியுறுத்துகின்றனர். தாவோ தே ஜிங் கற்பிக்கிறார்: ‘மலையாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, பிரபஞ்சத்தின் பள்ளத்தாக்காக இருங்கள்.’ (அத்தியாயம் 6) நாசரேதலின் இயேசு கூறினார்: ‘தன்னை உயர்த்துகிற எவனும் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் எவனும் உயர்த்தப்படுவான்.’ (லூக்கா 14:10-11). புனித கபீர் இதை மிகவும் அழகாகக் கூறினார்:

உஞ்சே¹ பா¹னி நா டி¹கே , நீசே¹ ஹி டெ²ஹ்ராயே

நீசா¹ ஹோய ஸோ பா⁴ரி பி¹, ஊஞ்சா¹ ப்¹யாஸா ஜாயா

‘தண்ணீர் மேலே தங்காது; அது இயற்கையாக கீழே பாய்கிறது. அகம்பாவமில்லாத, எளிய, அடக்கமானவர்களும் கீழே இருப்பவர்களும் (கடவுளின் கிருபை) தங்கள் மனதுக்கு இணங்க குடிக்கிறார்கள், அதே நேரத்தில் உயர்ந்த மற்றும் ஆடம்பரமாக இருப்பவர்கள் தாகத்துடன் இருக்கிறார்கள்.’